Reisverslag Magda en Dirk

PHOTO-2026-10-14-21-35-36 (6)

Een reis met een waardevolle bijdrage voor de stichting

In april 2014 ontving Dirk van zijn toenmalige collega Samuel van der Raa een bericht. Samuel vertelde dat hij in Brazilië een opleidingscentrum ging starten, met als doel kansarme kinderen te helpen een betere toekomst op te bouwen. Om nog meer kinderen kansen te bieden, startte in 2019 het project ‘Sponsor een kind’. Dat was het moment waarop Magda en Dirk nauwer betrokken raakten bij de stichting en zelf ook sponsors van kinderen werden.

Magda heeft een eigen naaiatelier. Dirk werkt als IT-projectmanager en heeft daarnaast een bedrijf dat geluidsversterking en verlichting levert voor (christelijke) evenementen.

Een bijzonder verzoek

Tijdens hun eerdere bezoek in 2024 (lees hier het vorige reisverslag) heeft Magda naailessen gegeven. Dirk maakte samen met de kinderen een elektriciteitswerkstuk en voerde verbeteringen uit aan de geluidsapparatuur en het computernetwerk.

Naar aanleiding van deze werkzaamheden werden Magda en Dirk door Samuel en Laura uitgenodigd om in 2026 terug te komen. Dit keer met twee concrete opdrachten:

  • Magda zou naailessen en naaivaardigheden aanbieden aan de oudste leerlingen en hen leren hoe ze eenvoudige kledingreparaties kunnen uitvoeren.

  • Dirk zou verbeteringen aanbrengen aan de geluidsinstallatie van de school en een deel van het computernetwerk vervangen.

In september van dit jaar reisden Magda en Dirk opnieuw naar Brazilië. Het werd een bijzondere reis, waarin ze niet alleen praktisch veel konden betekenen voor de stichting, de medewerkers en de kinderen, maar ook zelf waardevolle ervaringen opdeden.

Een nieuwe indruk van de vakschool

Na twee jaar waren Magda en Dirk opnieuw onder de indruk van de ontwikkelingen op de vakschool. Het was bijna niet te geloven hoeveel er in die periode was gebouwd en afgerond. De sporthal was inmiddels klaar en het vierde gebouw, met drie verdiepingen en een afmeting van 15 bij 35 meter, was bijna voltooid. Hier komen onder andere onderzoeksruimtes voor de kinderen en leslokalen.

Voor Magda was er nog een andere bijzondere verrassing. Ze was ontroerd toen ze het creatieve lokaal zag, ingericht met vier naaimachines, een grote kniptafel en kasten waarin alle stoffen en fournituren een plek konden krijgen. Een prachtige ruimte om haar kennis en vaardigheden met anderen te delen.

De bijzondere ontmoetingen van Magda

De naailessen maakten veel indruk op Magda. Vier avonden per week gaf ze les aan vrouwen uit de omgeving. Tijdens die avonden ontstond er niet alleen ruimte om nieuwe vaardigheden te leren, maar ook om persoonlijke verhalen te delen.

Zo ontmoette ze twee vrouwen van wie de mannen in de gevangenis zaten. De onzekerheid en moeilijke omstandigheden waarin deze vrouwen leefden, raakten haar. Juist daarom was het bijzonder om te horen wat de lessen voor hen betekenden. Een van de vrouwen vertelde na afloop: ‘Ik heb vanavond niet aan mijn zorgen gedacht.’

Ook de betrokkenheid van de deelnemers maakte indruk. Eén moeder had al haar andere afspraken afgezegd om zoveel mogelijk lessen te kunnen volgen. Andere moeders bezochten door de contacten tijdens de naailessen voor het eerst ook een kerkdienst op zondag.

De laatste lesavond werd op een feestelijke manier afgesloten. De deelnemers hadden persoonlijke cadeautjes voor Magda meegenomen en er waren toespraken en bedankjes. Samen dankten ze God voor de kans die ze hadden gekregen om deze vaardigheden te leren en voor het feit dat Magda daarvoor helemaal naar Brazilië was gekomen. Iedereen had iets meegenomen voor de gezamenlijke afsluiting: van zelfgemaakt gebak en “bittergarnituur” tot bijzondere thee.

Een ander verhaal dat Magda bijzonder is bijgebleven, is haar bezoek aan het weeshuis vlak bij de vakschool. Daar wonen kinderen die geen ouders meer hebben, maar ook kinderen van wie de ouders door bijvoorbeeld drugs- of alcoholproblemen niet voor hen kunnen zorgen.

Magda had zachte knuffels gemaakt en uitgedeeld aan de kinderen. Ook speelde ze met de jongsten. Een week later hoorde ze dat een van de kinderen haar knuffel als iets heel bijzonders beschouwde. Het idee dat iemand uit Nederland speciaal voor hem iets had gemaakt, betekende veel voor hem. Wanneer hij een woede-uitbarsting had, hielp de knuffel hem om weer rustig te worden.

Tijdens de laatste kerkdienst werd Magda vergeleken met Dorcas uit Handelingen 9. Dorcas stond bekend om haar behulpzaamheid en solidariteit. Ze naaide kleding voor mensen die het hard nodig hadden. Die vergelijking raakte Magda. Net als Dorcas had zij met haar vaardigheden iets kunnen betekenen voor anderen en daarmee iets waardevols achtergelaten.

Wat blijft er achter?

Voor Magda was het belangrijk dat de lessen ook na haar vertrek een vervolg zouden krijgen. Dat gebeurde op een mooie manier. Een van de vrouwen die betrokken is bij het uitzoeken van de tweedehandskleding kwam in de laatste week meerdere keren langs voor privéles. Ze wilde graag zelfstandig met de naaimachines leren werken.

Dat lukte. Op haar laatste dag kon ze zelfstandig een rits vervangen in een spijkerbroek. Voor Magda was dat een grote opluchting: ook iemand van de afdeling tweedehandskleding kan nu zelfstandig met de naaimachines verder.

Daarnaast besloten de moeders om samen een groep te vormen. Ze willen minimaal één keer per maand op de vakschool bij elkaar komen om te naaien en elkaar te helpen. Daarmee krijgt het initiatief ook na Magda’s vertrek een mooi vervolg.

De bijzondere waardering voor Dirk

Ook Dirk beleefde een bijzonder moment tijdens de laatste zondag van hun verblijf. Aan het einde van de kerkdienst van Mosaico werden Magda en Dirk naar voren gehaald. Michelle vertelde daar wat het voor haar man Leo, die geluidstechnicus is, had betekend dat na zes jaar de problemen met de geluidsinstallatie eindelijk waren opgelost.

Om de gemeente te laten horen wat er veranderd was, zong Michelle speciaal een stukje solo als blijk van waardering. Voor Dirk was het de eerste keer dat iemand op deze manier zijn werk onder de aandacht bracht.

In dezelfde toespraak vertelde Michelle dat het werk van mensen achter de schermen vaak niet wordt gezien. Denk aan het openen van de kerk, het verzorgen van het geluid en alle andere taken die nodig zijn om een kerkdienst mogelijk te maken. Haar man Leo had daar veel last van gehad en vond het bijzonder dat Dirk speciaal naar Brazilië was gekomen om hem te helpen.

Ze vergeleek dit werk met de mensen die in de Bijbel het gereedschap en de voorwerpen voor de tempel maakten (Exodus 31, 36, 37 en 38). Werk dat misschien niet direct in het oog springt, maar wel onmisbaar is.

Haar boodschap aan Dirk was dat werk voor de Heer nooit tevergeefs is. Het had Leo van binnen blij gemaakt en dat was uiteindelijk waar het om ging. Ze sloot af met de woorden: ‘Eer aan God voor je leven.’

De kerkdienst is hier terug te kijken: Bekijk de kerkdienst.

Het lied dat tijdens de dienst centraal stond, was Não Vou Calar Meus Lábios 

Verwachtingen waargemaakt

Voorafgaand aan de reis had Dirk samen met Samuel een lijst opgesteld met werkzaamheden waarbij hij kon helpen. Het ging om het computernetwerk, de geluidsinstallatie en de beamers. Alle geplande werkzaamheden konden worden uitgevoerd.

Dirk had ook graag nog een aantal dagen geholpen bij de lessen Robotica, maar daarvoor was deze keer helaas geen gelegenheid meer.

Hij kijkt daar met begrip op terug en verwijst naar Prediker 3: voor alles is een tijd. Zo ervoer hij het ook tijdens deze reis. Er was veel werk dat eerder nog niet kon worden opgepakt, maar waarvoor nu wel ruimte was. Zo hielpen ook de bouwmedewerkers mee met het lassen van beugels, het aanpassen van constructies en het gezamenlijk trekken van kabels. Twee jaar geleden lag de prioriteit nog bij de bouw van het nieuwe gebouw; nu was er tijd om andere zaken aan te pakken.

Persoonlijke impact

Naast de praktische bijdrage heeft de reis ook persoonlijk veel indruk op Dirk gemaakt. Vooral de grote verschillen tussen rijk en arm, zowel binnen de school als binnen de kerk, confronteerden hem. Het bracht hem aan het denken over de vraag hoe hij zich als relatief rijke Nederlander tot die verschillen moet verhouden.

De reis onderstreepte opnieuw hoe sterk de kansen op onderwijs en ontwikkeling afhankelijk zijn van het gezin waarin een kind opgroeit. De stabiliteit thuis, het inkomen van ouders en eventuele verslavingsproblematiek kunnen een kind stimuleren, maar ook juist afremmen in zijn of haar ontwikkeling.

Dirk is dankbaar dat hij in Nederland is opgegroeid en toegang heeft gehad tot goed onderwijs, ondanks een moeilijke thuissituatie. Tegelijkertijd realiseert hij zich dat, als hij in Brazilië was geboren, zijn kansen misschien heel anders waren geweest. Mogelijk was hij dan afhankelijk geweest van de mogelijkheden die NGO Nova Geração Brasil biedt om ook kinderen zoals hij een gelijke kans op ontwikkeling te geven.

De reis van Magda en Dirk laat zien hoe waardevol het is wanneer mensen hun kennis, ervaring en talenten inzetten voor anderen. Soms zit de grootste betekenis niet alleen in wat er wordt gebouwd of verbeterd, maar juist in de persoonlijke ontmoetingen, de nieuwe mogelijkheden die ontstaan en de hoop die daarmee wordt doorgegeven.

verhalen van betrokkenen

reisverslagen

Een gezegende maand

Van de korte broek naar de dikke winterjas; de familie Van de Raa verruilde in januari de warme temperatuur in Brazilië voor de sneeuw in Nederland.


Gelukkig zijn Samuel en Laura wel gewend om wat kilometers af te leggen, want de agenda was volgepland met vele bezoeken. Van Waalwijk naar Leerdam tot Groningen; ze bezochten de scholen die afgelopen tijd in actie zijn gekomen voor de stichting. Tijdens verschillende kerkdiensten werden ze warm onthaald bij zeer betrokken kerkgemeenschappen en deelden zij hun verhaal steeds weer met veel liefde.
 

En wat een zegen om samen met goede vrienden bij te kletsen en vrijwilligers persoonlijk te kunnen bedanken voor hun inzet. 
We bedanken Samuel, Laura en de kinderen dat ze hiervoor tijd gemaakt hebben.

Scholen bezoeken

Tijdens het bezoek aan Nederland zijn Samuel en Laura op bezoek geweest bij verschillende scholen die zich betrokken voelen bij onze missie in Brazilië en de afgelopen tijd een project gedaan hebben samen met ons.

Gelukkig zijn Samuel en Laura in Brazilië wel gewend om wat kilometers af te leggen, want voor deze bezoeken hebben ze een groot deel van Nederland mogen doorkruisen: van Waalwijk naar Leerdam naar Randwijk en tot slot naar Groningen!

Wij zijn dankbaar voor de bijzondere samenwerkingen met scholen die hun hart openen voor kinderen en hun toekomst. Er werden verhalen gedeeld, dromen en de impact die onderwijs kan hebben op levens.

Bezoek aan kerkgemeenschappen

In de koude dagen waren de bezoeken aan de kerken hartverwarmend en kijkt het gezin terug met een grote glimlach om de bijzondere ontmoetingen in Zeist, Rotterdam en Heusden.

In de kerken mochten zij spreken tijdens de diverse zondag- en jeugddiensten en deelden ze hun verhaal, hun geloof en hoe niets van wat zij in Brazilië doen mogelijk was geweest zonder Gods hulp en voorziening. Zijn trouw zien we terug in ieder kind, ieder verhaal en iedere stap die we mogen zetten.

Dank aan alle vrijwilligers in Nederland
In het drukke schema van de familie is ook tijd vrij gemaakt voor bezoek aan de familie in Nederland en de vrijwilligers die zich in Nederland en België inzetten voor de stichting.

Vele mooie momenten en verhalen zijn gedeeld. Er is ook vergaderd samen met het Nederlandse bestuur van de stichting, wat een cadeau om compleet te zijn, samen te tijd te hebben, bij te praten en plannen voor de toekomst te maken.

“Omdat God naar ons omziet”: hoe een basisschool zich verbindt met Brazilië

Soms begint een bijzonder project heel klein. Met een ontmoeting, een verhaal, of een persoonlijke verbinding. Op basisschool School met de Bijbel in Randwijk groeide zo’n klein begin uit tot een actie die niet alleen geld opleverde, maar vooral harten raakte.

Voor leerkracht Alettina van Rijswijk werd het al snel duidelijk: dit was meer dan zomaar een schoolactie.

Een zaadje dat geplant werd
Een paar jaar geleden ontstond het eerste contact via een familielijn. Wat begon met een kennismaking, groeide uit tot een idee: een Brazilië-dag op school, rondom Pinksteren in 2025.

Die dag stond volledig in het teken van ontmoeting, beleving en verbinding. Onder begeleiding van Meriellen en Raquel van de Raa, vrijwilligers van de stichting in Nederland, maakten de leerlingen kennis met de Braziliaanse cultuur. De jongste kinderen dansten en bewogen, terwijl oudere leerlingen sportieve activiteiten deden en zelfs een Braziliaanse Zumba-les volgden.

De kinderen mochten Braziliaanse lekkernijen bakken en daarna uiteraard proeven van de onbekende smaken: kaasbroodjes, chocolade en overige heerlijkheden. Maar het bleef niet bij proeven en bewegen. Elke klas ging ook creatief aan de slag. Er werd getekend en geschreven, met als doel: iets delen van hun eigen leven hier in Nederland, om op te sturen naar de kinderen in Brazilië.

En het hoogtepunt?

Een live verbinding met oprichter van de stichting Samuel van de Raa in Brazilië. Via een onlinegesprek liet Samuel de kinderen kennis maken met zijn school en de kinderen. Ineens kregen de verhalen gezichten.

“Het kwam zo dichtbij,” vertelt Alettina. “De kinderen werden er echt in ondergedompeld.”

Geloof als drijfveer
De school heeft een duidelijke christelijke identiteit, en dat is geen losstaand onderdeel van het onderwijs – het is verweven in alles wat ze doen. De keuze om zich in te zetten voor dit project komt dan ook voort uit diezelfde overtuiging.

“Vanuit ons geloof willen we betrokken zijn op anderen,” legt Alettina uit. “Omdat God ook betrokken is op ons. En delen van het vele dat wij hebben met anderen, die minder hebben. Dat willen we de kinderen meegeven.”

Het project sluit daarmee naadloos aan bij het burgerschapsonderwijs van de school. Niet alleen leren over de wereld, maar ook leren hoe je van betekenis kunt zijn.

Een kerstactie met betekenis
In de decembermaand, traditioneel een periode van geven, kreeg het project in 2025 een nieuw vervolg. De school organiseerde een kerstactie om geld in te zamelen. Maar dit werd geen standaard inzamelingsactie. De leerlingen gingen actief aan de slag: ze verkochten lootjes aan familie, vrienden en buurtbewoners. Ouders en lokale bedrijven stelden prijzen beschikbaar en ook de kinderen verzamelden producten en er werden zelfgemaakte lekkernijen, zoals taarten gebakken om als cadeau te verloten.

 

De actie werd feestelijk geopend samen met de stichting, onder begeleiding van Meriellen van de Raa, met een bijeenkomst voor de onder-, midden- en bovenbouw. De sfeer zat er meteen goed in. Zelfs elementen van de eerdere Brazilië-dag kwamen terug, zoals de dans die opnieuw werd uitgevoerd.

Meer dan een bedrag
De actie bracht een prachtig bedrag op: €1475,25. Meer dan de school normaal gesproken ophaalt. Maar voor Alettina zit de echte waarde ergens anders.

“Het geeft een fijn gevoel. Het is persoonlijker. Het leeft echt bij de kinderen.”

Dat heeft ook te maken met de betrokkenheid van de stichting. Meriellen begeleidde de kinderen en vertelde over haar eigen achtergrond; ze is geboren in Brazilië. Daardoor kon ze de verhalen niet alleen vertellen, maar ook laten voelen.

Een ontmoeting die blijft hangen
In januari 2026 volgde een bijzonder vervolg. Samuel – die de leerlingen eerder online hadden ontmoet – kwam naar Nederland en bezocht de school. Voor de kinderen was het direct herkenning. Hij vertelde wat er met het opgehaalde geld gebeurt en nam de leerlingen opnieuw mee in het leven in Brazilië.

“Zo’n ontmoeting maakt het nog echter,” zegt Alettina. “Hij kan het verhaal zo goed overbrengen.”

Samen blijven optrekken
De reacties op de actie waren unaniem positief. Leerlingen, ouders en leerkrachten zijn enthousiast en zien de waarde van de verbinding. Er wordt zelfs gedacht aan een terugkerend ritme: het ene jaar een belevingsdag zoals de Brazilië-dag, het andere jaar een inzamelingsactie.

Kinderen groeien zo als het ware mee met het project – van onderbouw tot bovenbouw – en bouwen stap voor stap aan betrokkenheid.

Betrokkenheid die zichtbaar wordt
Wat deze actie zo bijzonder maakt, is dat geloof, onderwijs en praktijk samenkomen.
Niet alleen praten over naastenliefde, maar het ook doen. Niet alleen leren over de wereld, maar er onderdeel van worden.

“De samenwerking voelt heel fijn,” zegt Alettina. “De drive en het enthousiasme werken aanstekelijk.”

En misschien is dat wel de grootste opbrengst: kinderen die leren wat het betekent om om te zien naar een ander — ver weg, en toch zo dichtbij.

Wil je ook een acties starten voor jouw instelling of organisatie?

Samen bouwen aan een toekomst voor de kinderen in Brazilië; meer dan een project

Op de foto’s straalt het ontwikkelingscentrum in São João del Rei: kleurrijk, levendig, vol hoop. En dat is het ook — een plek waar kinderen even kunnen ontsnappen aan de dagelijkse zorgen. Maar achter dat beeld schuilt een andere werkelijkheid. Net buiten de muren begint een wijk waar spelen niet altijd veilig is, waar armoede de toekomst inperkt en waar gewoon kind-zijn, zoals wij dat kennen, geen vanzelfsprekendheid is.

Stichting Nieuwe Generatie Brasil creëert daar een wereld van verschil. Het centrum biedt de kinderen met sport en onderwijs een veilige haven en een kans op een betere toekomst.

Pim (24) en Joey (20) geloven in die missie. En ze wilden meer doen dan gewoon helpen. Ze willen samen bouwen aan iets dat blijft.

Joey (links) en Pim (rechts)

Van staal, zweet en onvergetelijke connecties: Ons avontuur in Bij de stichting New Generation Brasil in São João del-Rei

We wilden meer doen dan alleen toekijken. Als je twee vrienden met een passie voor klussen en avontuur loslaat in Brazilië, weet je dat het geen standaard reis wordt. We gaven bij de stichting aan dat we graag nuttig ingezet wilden worden. Niet simpelweg aanwezig zijn, maar echt iets toevoegen, met onze eigen handen. Wat begon als een plan om een hekwerk te bouwen, eindigde in een reis vol onverwachte wendingen, diepe verbindingen en een waardevolle les in ‘leven in het moment’.

De ultieme overgangsfase: De roadtrip van Rio naar de stichting

De beste herinneringen maak je als dingen anders lopen dan verwacht. Dat begon al op Schiphol met geannuleerde vluchten en een berg vertraging, maar eenmaal in Brazilië besloten we de regie weer in eigen hand te nemen. Voordat we bij de stichting in São João del-Rei aankwamen, hebben we een week uitgetrokken om zelf rond te trekken. Ons vervoersmiddel? Een gehuurde trouwe Volkswagen Polo.

Voor toekomstige avonturiers is dit een absolute aanrader. Met een huurauto kun je gaan en staan waar je wilt. We reden over onverharde bergwegen vol kuilen, dwars door de dicht gegroeide bossen, langs watervallen en door kleine lokale dorpjes. Ons motto: “Als een vrachtwagen hierlangs kan, kunnen wij het ook!” Het was de perfecte overgangsfase. We lieten het gehaaste, drukke Nederlandse leven achter ons en rolden in een rustiger ritme. We leerden de Braziliaanse cultuur en mensen al een beetje kennen buiten de muren van de stichting om, wat de landing in São João del-Rei een stuk natuurlijker maakte

Klussers in de tropen: het belang van 40 meter hekwerk

Eenmaal bij de stichting lag er een prachtig project op ons te wachten, uitgekozen door ons en Samuel. Het doel: een solide hekwerk van in totaal veertig meter bouwen. Het klinkt misschien als ‘gewoon een hek’, maar de impact is groot. Het terrein van de stichting is nog steeds volop in ontwikkeling. Binnenkort komt er op de plek van de moestuin een klein speelpleintje waar de kinderen kunnen ontspannen. Zonder een goede, veilige afkadering was zoiets ondenkbaar. Het hekwerk voorkomt simpelweg dat kinderen zich in onbewaakte momenten op onveilige plekken bevinden.

Vier weken lang trotseerden we de felle zon, de tropische stortbuien, de bladsnijmieren en de blaren. Toen we op de allerlaatste woensdag, precies dertig minuten voor er een enorme wolkbreuk losbarstte, het allerlaatste spijltje stonden te slijpen, stonden we wel even stil. Bij het eerste deel dachten we nog: dit moeten we nog vier weken volhouden. Bij dat laatste spijltje was de gedachte ineens: wat is de tijd hier onwerkelijk snel gegaan.

Knuffels, Uno en Google Translate

Het fysieke werk was mooi, maar de tijd met de kinderen gaf de reis pas echt kleur. Vooraf denk je misschien aan een taalbarrière, maar in de praktijk blijkt dat totaal geen issue te zijn. Met een paar woordjes Portugees, een flinke dosis enthousiasme en flink wat potjes Uno kom je heel ver. En als we er echt niet uitkwamen, was de instelling van de kleintjes prachtig simpel: “Als er iets is, praten we gewoon in de telefoon en dan komt het wel goed.”

Een bijzonder moment was de ontmoeting met Anna Laura, ons eigen sponsorkindje. In het begin was dat even ongemakkelijk; je hebt alleen nog maar op afstand contact gehad en ineens sta je in het echt tegenover elkaar. Ze was heel verlegen, maar dat smolt al snel weg. Anna Laura is enorm gemotiveerd en het besef dat je met een kleine bijdrage echt iets kunt betekenen voor haar toekomst, is een prachtig, nederig gevoel.

De allermooiste herinneringen zijn misschien wel de momenten tussen het werk door. Terwijl we stonden te zagen of te lassen, of gewoon in het weekend door de wijk liepen, kwamen er regelmatig kinderen naar ons toe. Geen geplande activiteit, maar gewoon even langsrennen voor een spontane knuffel of een high-five. Die pure waardering raakt je.

Leven in het moment

Waar we in Nederland vaak van de ene afspraak naar de andere rennen en altijd verlangen naar meer, zagen we bij de stichting in São João del-Rei een compleet ander perspectief. We verbleven ruim een maand op dezelfde plek, waardoor we het echte, lokale leven leerden kennen. Het ritme werd niet bepaald door de klok, maar door de flow van de dag.

Die ongedwongen Braziliaanse sfeer merkten we overal. Na het werk belandden we spontaan op een terrasje met collega’s, schoven we aan bij barbecues of dronken we ‘vloeibare boterhammen’ aan plastic tafeltjes die half op straat stonden voor een lokale bakkerij. Het personeel van de stichting is werkelijk fantastisch. Iedereen deelt dezelfde missie en heeft onvoorwaardelijke liefde voor de kinderen. Ze namen ons mee voor hikes, etentjes en lieten ons voelen alsof we deel uitmaakten van hun familie. Het leerde ons om veel meer in het moment te leven en de simpele situaties te waarderen zoals ze zijn. Er was geen stress en geen prestatiedruk; alleen maar verbinding.

Een realitycheck

Na een emotioneel afscheid van de kinderen, het team en het prachtige appartement, reisden we af naar Rio de Janeiro voor een welverdiende afsluiting op het strand. Onder het genot van de zon en het geluid van de gigantische golven hadden we de tijd om alles te laten bezinken.

Deze reis was een enorme realitycheck. De systemen, kansen en vangnetten die voor ons zo vanzelfsprekend zijn, bestaan daar niet. Zonder de stichting hebben veel van deze kinderen geen gelijke kansen om zich te ontwikkelen of hun passies te ontdekken. Nieuwe Generatie Brasil biedt die veilige haven wel, en het is cruciaal dat die kinderen gehoord en gezien worden.

Onze boodschap voor jou:

Twijfel je nog of je een avontuur als dit moet aangaan? Misschien omdat je denkt dat je geen specifieke talenten of vaardigheden hebt? Ga ervoor. Wat je passie ook is, jouw vrije tijd wordt daar enorm gewaardeerd. In het begin is alles even onduidelijk, maar je wordt opgevangen door de meest lieve mensen die dag en nacht voor je klaarstaan. Alleen al een uurtje spelen met een kind bij een klimrek of samen een spelletje doen, laat zo’n kind helemaal opbloeien. Je tijd en je oprechte aandacht zijn al meer dan genoeg. Verbreed je horizon, laat de stress thuis, en ervaar zelf hoe het is om echt iets toe te voegen.

Wil je ook een ervaring opdoen die jouw leven én dat van de kinderen zal beïnvloeden?