Een reis met een waardevolle bijdrage voor de stichting
In april 2014 ontving Dirk van zijn toenmalige collega Samuel van der Raa een bericht. Samuel vertelde dat hij in Brazilië een opleidingscentrum ging starten, met als doel kansarme kinderen te helpen een betere toekomst op te bouwen. Om nog meer kinderen kansen te bieden, startte in 2019 het project ‘Sponsor een kind’. Dat was het moment waarop Magda en Dirk nauwer betrokken raakten bij de stichting en zelf ook sponsors van kinderen werden.
Magda heeft een eigen naaiatelier. Dirk werkt als IT-projectmanager en heeft daarnaast een bedrijf dat geluidsversterking en verlichting levert voor (christelijke) evenementen.
Een bijzonder verzoek
Tijdens hun eerdere bezoek in 2024 (lees hier het vorige reisverslag) heeft Magda naailessen gegeven. Dirk maakte samen met de kinderen een elektriciteitswerkstuk en voerde verbeteringen uit aan de geluidsapparatuur en het computernetwerk.
Naar aanleiding van deze werkzaamheden werden Magda en Dirk door Samuel en Laura uitgenodigd om in 2026 terug te komen. Dit keer met twee concrete opdrachten:
Magda zou naailessen en naaivaardigheden aanbieden aan de oudste leerlingen en hen leren hoe ze eenvoudige kledingreparaties kunnen uitvoeren.
Dirk zou verbeteringen aanbrengen aan de geluidsinstallatie van de school en een deel van het computernetwerk vervangen.
In september van dit jaar reisden Magda en Dirk opnieuw naar Brazilië. Het werd een bijzondere reis, waarin ze niet alleen praktisch veel konden betekenen voor de stichting, de medewerkers en de kinderen, maar ook zelf waardevolle ervaringen opdeden.
Een nieuwe indruk van de vakschool
Na twee jaar waren Magda en Dirk opnieuw onder de indruk van de ontwikkelingen op de vakschool. Het was bijna niet te geloven hoeveel er in die periode was gebouwd en afgerond. De sporthal was inmiddels klaar en het vierde gebouw, met drie verdiepingen en een afmeting van 15 bij 35 meter, was bijna voltooid. Hier komen onder andere onderzoeksruimtes voor de kinderen en leslokalen.
Voor Magda was er nog een andere bijzondere verrassing. Ze was ontroerd toen ze het creatieve lokaal zag, ingericht met vier naaimachines, een grote kniptafel en kasten waarin alle stoffen en fournituren een plek konden krijgen. Een prachtige ruimte om haar kennis en vaardigheden met anderen te delen.
De bijzondere ontmoetingen van Magda
De naailessen maakten veel indruk op Magda. Vier avonden per week gaf ze les aan vrouwen uit de omgeving. Tijdens die avonden ontstond er niet alleen ruimte om nieuwe vaardigheden te leren, maar ook om persoonlijke verhalen te delen.
Zo ontmoette ze twee vrouwen van wie de mannen in de gevangenis zaten. De onzekerheid en moeilijke omstandigheden waarin deze vrouwen leefden, raakten haar. Juist daarom was het bijzonder om te horen wat de lessen voor hen betekenden. Een van de vrouwen vertelde na afloop: ‘Ik heb vanavond niet aan mijn zorgen gedacht.’
Ook de betrokkenheid van de deelnemers maakte indruk. Eén moeder had al haar andere afspraken afgezegd om zoveel mogelijk lessen te kunnen volgen. Andere moeders bezochten door de contacten tijdens de naailessen voor het eerst ook een kerkdienst op zondag.
De laatste lesavond werd op een feestelijke manier afgesloten. De deelnemers hadden persoonlijke cadeautjes voor Magda meegenomen en er waren toespraken en bedankjes. Samen dankten ze God voor de kans die ze hadden gekregen om deze vaardigheden te leren en voor het feit dat Magda daarvoor helemaal naar Brazilië was gekomen. Iedereen had iets meegenomen voor de gezamenlijke afsluiting: van zelfgemaakt gebak en “bittergarnituur” tot bijzondere thee.
Een ander verhaal dat Magda bijzonder is bijgebleven, is haar bezoek aan het weeshuis vlak bij de vakschool. Daar wonen kinderen die geen ouders meer hebben, maar ook kinderen van wie de ouders door bijvoorbeeld drugs- of alcoholproblemen niet voor hen kunnen zorgen.
Magda had zachte knuffels gemaakt en uitgedeeld aan de kinderen. Ook speelde ze met de jongsten. Een week later hoorde ze dat een van de kinderen haar knuffel als iets heel bijzonders beschouwde. Het idee dat iemand uit Nederland speciaal voor hem iets had gemaakt, betekende veel voor hem. Wanneer hij een woede-uitbarsting had, hielp de knuffel hem om weer rustig te worden.
Tijdens de laatste kerkdienst werd Magda vergeleken met Dorcas uit Handelingen 9. Dorcas stond bekend om haar behulpzaamheid en solidariteit. Ze naaide kleding voor mensen die het hard nodig hadden. Die vergelijking raakte Magda. Net als Dorcas had zij met haar vaardigheden iets kunnen betekenen voor anderen en daarmee iets waardevols achtergelaten.
Wat blijft er achter?
Voor Magda was het belangrijk dat de lessen ook na haar vertrek een vervolg zouden krijgen. Dat gebeurde op een mooie manier. Een van de vrouwen die betrokken is bij het uitzoeken van de tweedehandskleding kwam in de laatste week meerdere keren langs voor privéles. Ze wilde graag zelfstandig met de naaimachines leren werken.
Dat lukte. Op haar laatste dag kon ze zelfstandig een rits vervangen in een spijkerbroek. Voor Magda was dat een grote opluchting: ook iemand van de afdeling tweedehandskleding kan nu zelfstandig met de naaimachines verder.
Daarnaast besloten de moeders om samen een groep te vormen. Ze willen minimaal één keer per maand op de vakschool bij elkaar komen om te naaien en elkaar te helpen. Daarmee krijgt het initiatief ook na Magda’s vertrek een mooi vervolg.
De bijzondere waardering voor Dirk
Ook Dirk beleefde een bijzonder moment tijdens de laatste zondag van hun verblijf. Aan het einde van de kerkdienst van Mosaico werden Magda en Dirk naar voren gehaald. Michelle vertelde daar wat het voor haar man Leo, die geluidstechnicus is, had betekend dat na zes jaar de problemen met de geluidsinstallatie eindelijk waren opgelost.
Om de gemeente te laten horen wat er veranderd was, zong Michelle speciaal een stukje solo als blijk van waardering. Voor Dirk was het de eerste keer dat iemand op deze manier zijn werk onder de aandacht bracht.
In dezelfde toespraak vertelde Michelle dat het werk van mensen achter de schermen vaak niet wordt gezien. Denk aan het openen van de kerk, het verzorgen van het geluid en alle andere taken die nodig zijn om een kerkdienst mogelijk te maken. Haar man Leo had daar veel last van gehad en vond het bijzonder dat Dirk speciaal naar Brazilië was gekomen om hem te helpen.
Ze vergeleek dit werk met de mensen die in de Bijbel het gereedschap en de voorwerpen voor de tempel maakten (Exodus 31, 36, 37 en 38). Werk dat misschien niet direct in het oog springt, maar wel onmisbaar is.
Haar boodschap aan Dirk was dat werk voor de Heer nooit tevergeefs is. Het had Leo van binnen blij gemaakt en dat was uiteindelijk waar het om ging. Ze sloot af met de woorden: ‘Eer aan God voor je leven.’
De kerkdienst is hier terug te kijken: Bekijk de kerkdienst.
Het lied dat tijdens de dienst centraal stond, was Não Vou Calar Meus Lábios
Verwachtingen waargemaakt
Voorafgaand aan de reis had Dirk samen met Samuel een lijst opgesteld met werkzaamheden waarbij hij kon helpen. Het ging om het computernetwerk, de geluidsinstallatie en de beamers. Alle geplande werkzaamheden konden worden uitgevoerd.
Dirk had ook graag nog een aantal dagen geholpen bij de lessen Robotica, maar daarvoor was deze keer helaas geen gelegenheid meer.
Hij kijkt daar met begrip op terug en verwijst naar Prediker 3: voor alles is een tijd. Zo ervoer hij het ook tijdens deze reis. Er was veel werk dat eerder nog niet kon worden opgepakt, maar waarvoor nu wel ruimte was. Zo hielpen ook de bouwmedewerkers mee met het lassen van beugels, het aanpassen van constructies en het gezamenlijk trekken van kabels. Twee jaar geleden lag de prioriteit nog bij de bouw van het nieuwe gebouw; nu was er tijd om andere zaken aan te pakken.
Persoonlijke impact
Naast de praktische bijdrage heeft de reis ook persoonlijk veel indruk op Dirk gemaakt. Vooral de grote verschillen tussen rijk en arm, zowel binnen de school als binnen de kerk, confronteerden hem. Het bracht hem aan het denken over de vraag hoe hij zich als relatief rijke Nederlander tot die verschillen moet verhouden.
De reis onderstreepte opnieuw hoe sterk de kansen op onderwijs en ontwikkeling afhankelijk zijn van het gezin waarin een kind opgroeit. De stabiliteit thuis, het inkomen van ouders en eventuele verslavingsproblematiek kunnen een kind stimuleren, maar ook juist afremmen in zijn of haar ontwikkeling.
Dirk is dankbaar dat hij in Nederland is opgegroeid en toegang heeft gehad tot goed onderwijs, ondanks een moeilijke thuissituatie. Tegelijkertijd realiseert hij zich dat, als hij in Brazilië was geboren, zijn kansen misschien heel anders waren geweest. Mogelijk was hij dan afhankelijk geweest van de mogelijkheden die NGO Nova Geração Brasil biedt om ook kinderen zoals hij een gelijke kans op ontwikkeling te geven.
De reis van Magda en Dirk laat zien hoe waardevol het is wanneer mensen hun kennis, ervaring en talenten inzetten voor anderen. Soms zit de grootste betekenis niet alleen in wat er wordt gebouwd of verbeterd, maar juist in de persoonlijke ontmoetingen, de nieuwe mogelijkheden die ontstaan en de hoop die daarmee wordt doorgegeven.


























